Test Spurlinga — wykonanie, interpretacja i aktualne liczby
Test swoisty, ale mało czuły — wynik dodatni podnosi prawdopodobieństwo radikulopatii szyjnej, ujemny jej nie wyklucza. Które wykonanie jest właściwe, dlaczego liczby różnią się między pracami i co naprawdę wnosi klaster czterech testów.
Krótka odpowiedź dla terapeuty
Test Spurlinga jest swoisty, ale mało czuły. W najnowszej metaanalizie ośmiu badań zbiorcza czułość wyniosła 0,53, swoistość 0,92, a dodatni iloraz wiarygodności 3,28.1 Przekłada się to na prostą regułę: dodatni wynik realnie podnosi podejrzenie radikulopatii szyjnej, ujemny jej nie wyklucza.
Tekst jest napisany do fizjoterapeuty i studenta fizjoterapii. Zawiera opis wykonania, kryteria wyniku dodatniego, liczby z prac walidacyjnych i wyjaśnienie, dlaczego te liczby różnią się tak bardzo między źródłami.
Jak wyglądał test w opisie oryginalnym z 1944 roku
Test opisali neurochirurdzy Roy Glenwood Spurling i William Beecher Scoville w 1944 roku, pod nazwą testu ucisku szyi. Ruch polegał na pochyleniu głowy i szyi w stronę bólu, do czego dodawano ucisk nasilający objawy.2
Oryginalnym kryterium wyniku dodatniego był ból, parestezje lub drętwienie w obszarze szóstego albo siódmego dermatomu — czyli objaw dystalny i dermatomalny, a nie sam ból szyi. Ból korzeniowy opisano jako wrażenie wstrząsu elektrycznego.2
Autorzy przeglądów nazywają ten opis i towarzyszący mu rysunek nieprecyzyjnymi — i to jest źródło całego późniejszego zamieszania.2 Do tego nazwa testu zmieniała się wielokrotnie: test ucisku Spurlinga, test maksymalnej kompresji szyjnej, test kompresji otworów międzykręgowych, Spurling A i Spurling B. Pod jedną etykietą funkcjonuje dziś kilka różnych procedur.
Dlaczego źródła podają sprzeczną kolejność ruchów
Polskie strony podają co najmniej trzy różne kolejności, a pierwsze miejsce w wynikach zajmuje automatycznie przetłumaczona strona zagranicznej sieci szpitali. Ale to nie jest polska specyfika — to odtworzenie niezgodności światowego piśmiennictwa.
Autorzy przeglądu poświęconego niespójnościom w stosowaniu tego testu wymieniają kilka nazw funkcjonujących dla tej samej procedury i stwierdzają wprost, że pod jedną etykietą kryje się kilka różnych manewrów.2 Żaden element — zgięcie boczne, wyprost, rotacja — nie jest obecny we wszystkich opisach.
Praktyka wygląda tak samo. W ankiecie wśród 452 fizjoterapeutów ortopedycznych żadna metoda nie przekroczyła 37% poparcia: najczęstsza była wersja z wyprostem, ipsilateralnym zgięciem bocznym i rotacją przed uciskiem (36,4%), druga samo ipsilateralne zgięcie boczne z uciskiem (31,7%). Około 55% badanych deklarowało używanie także innej metody.2
Osobnym źródłem rozbieżności jest siła i czas ucisku. W podręcznikach krążą konkretne wartości — ile kilogramów docisku i ile sekund utrzymania — ale żadna z nich nie pochodzi z badania walidacyjnego. W pracach, z których bierzemy czułość i swoistość, siła ucisku nie była standaryzowana ani mierzona.3
Jak wykonać test, żeby wynik dało się porównać z literaturą
Jedyne badanie, które porównało warianty testu głowa w głowę, przetestowało sześć manewrów u 67 pacjentów.3 Najmocniejszą prowokację bólu i najbardziej dystalne objawy dawał wyprost ze zgięciem bocznym i uciskiem osiowym, a największe parestezje wyprost z rotacją i uciskiem. Autorzy zalecają zaczynać od wyprostu ze zgięciem bocznym i dodawać ucisk dopiero wtedy, gdy sam ruch objawów nie wywołał.
Za wynik dodatni liczymy wyłącznie objawy dystalne, najlepiej dermatomalne. Autorzy ankiety stwierdzają to wprost: objawy proksymalne mogą pochodzić ze stawów międzykręgowych, mięśni i innych struktur szyjno-ramiennych. Tymczasem 67% ankietowanych terapeutów uznaje objaw proksymalny bez dystalnego za wynik dodatni.2 To nie jest drobiazg — to różnica między testem o swoistości 0,92 a testem, który wykrywa napięty mięsień.
Jaka jest czułość i swoistość testu Spurlinga
Najświeższe oszacowanie zbiorcze pochodzi z metaanalizy ośmiu badań: czułość 0,53, swoistość 0,92, dodatni iloraz wiarygodności 3,28.1 Przy prawdopodobieństwie wstępnym 30% dodatni wynik podnosi je do około 58%, a ujemny obniża do około 17%.
| Praca | Wzorzec odniesienia | Technika | Czułość | Swoistość |
|---|---|---|---|---|
| Viikari-Juntura 1989 | mielografia | zgięcie boczne + rotacja + ucisk | 0,38 | — |
| Tong 2002 | elektrodiagnostyka | zgięcie boczne + ucisk | 0,30 | 0,93 |
| Wainner 2003 (wersja A) | elektrodiagnostyka | zgięcie boczne + ucisk | 0,50 | 0,86 |
| Wainner 2003 (wersja B) | elektrodiagnostyka | zgięcie boczne + rotacja + wyprost + ucisk | 0,50 | 0,74 |
| Shabat 2012 | rezonans lub tomografia | wyprost + rotacja + ucisk | 0,95 | 0,94 |
| Sleijser-Koehorst 2021 | neurochirurg + rezonans | wyprost + rotacja + zgięcie boczne, bez ucisku | 0,59 | 0,84 |
| Lin 2025 (metaanaliza) | mieszany | mieszana | 0,53 | 0,92 |
Ta sama nazwa, siedem różnych badań.10679121 Kolumna „technika” tłumaczy większość rozbieżności w kolumnie „czułość”.
Z pary czułość–swoistość dla wersji A (0,50 i 0,86) wychodzi dodatni iloraz wiarygodności około 3,6, a dla wersji B (0,50 i 0,74) około 1,9 — to przeliczenie własne z wartości podanych w pracy.7 Różnica jest praktyczna: wersja z dodaną rotacją i wyprostem traci swoistość, a więc i zdolność potwierdzania.
Wzorzec odniesienia tłumaczy większość rozbieżności
Metaanaliza podaje to wprost: wobec elektrodiagnostyki czułość testu spada do 0,31, a wobec obrazowania rośnie do 0,67.1 To nie jest sprzeczność między badaniami — to dwa różne pytania.
Elektrodiagnostyka wykrywa uszkodzenie aksonalne, obrazowanie wykrywa konflikt strukturalny, a ocena chirurga łączy obraz kliniczny z obrazowaniem. Test prowokacyjny wypada inaczej wobec każdego z nich, bo każdy z nich definiuje „radikulopatię” inaczej.
Do tego dochodzi różnica populacji. W badaniu z wysoką częstością radikulopatii swoistość liczona jest na małej grupie zdrowych i ma szeroki przedział ufności. Zjawisko opisujemy szczegółowo w tekście filarowym o czułości, swoistości i ilorazach wiarygodności — tam znajdziesz też mechanikę przeliczania wyniku na prawdopodobieństwo potestowe.
Starszy przegląd testów prowokacyjnych szyi formułował wniosek ostrożny: test Spurlinga, dystrakcji i Valsalvy są swoiste, ale mało czułe, a ich wartość zależy od kontekstu klinicznego.15 Najnowsze dane tego nie podważają — doprecyzowują.
Klaster Wainnera: cztery elementy i co każdy wnosi
Klaster składa się z czterech pozycji ocenianych po stronie objawowej: test napięciowy kończyny górnej dla nerwu pośrodkowego, test Spurlinga w wersji A, test dystrakcji szyjnej oraz rotacja szyjna w stronę objawową poniżej 60 stopni.714
| Element | Czułość | Swoistość | Zgodność (kappa) |
|---|---|---|---|
| Test Spurlinga A | 0,50 | 0,86 | 0,60 (0,32–0,87) |
| Test Spurlinga B | 0,50 | 0,74 | 0,62 (0,25–0,99) |
| Test dystrakcji szyjnej | 0,44 | 0,90 | 0,88 |
| Test odwodzenia ramienia | 0,17 | 0,92 | 0,20 |
| Manewr Valsalvy | 0,22 | 0,94 | — |
Pojedyncze elementy badania w radikulopatii szyjnej.714 Zwróć uwagę na ostatnią kolumnę: przy teście odwodzenia ramienia zgodność między badającymi wynosi 0,20, czyli niewiele ponad przypadek.
Dopiero cztery dodatnie pozycje dają swoistość 0,99 i dodatni iloraz wiarygodności 30,3 — ale wyłapują zaledwie 24% chorych. Trzy dodatnie dają iloraz 6,1.7
Ta walidacja potwierdziła ogólny kierunek, ale poszczególne elementy wypadły wyraźnie słabiej. Przy progu trzech dodatnich z czterech czułość wyniosła 67,9% (52,7–78,1), swoistość 91,2% (83,8–96,2), a dodatni iloraz wiarygodności 7,73 (3,24–20,74). Test dystrakcji miał jednak swoistość 37,9%, a rotacja poniżej 60 stopni iloraz 1,26 — czyli praktycznie nic nie wnosiła.13
Co daje połączenie testów, a czego nie da żaden
Przeglądy wskazują ten sam podział pracy: testy prowokacyjne do potwierdzania, testy neurodynamiczne do wykluczania. W zaktualizowanej metaanalizie cztery połączone testy napięciowe kończyny górnej dały czułość 0,97 (0,88–0,99) przy swoistości 0,51, czyli ujemny iloraz wiarygodności 0,06.5 To jest narzędzie do wykluczania z prawdziwego zdarzenia.
Przegląd z 2018 roku zaleca konkretne połączenie: test Spurlinga, trakcja osiowa i test uciskania ramienia do podnoszenia prawdopodobieństwa, a cztery ujemne testy neurodynamiczne plus ujemny test uciskania ramienia do jego obniżania.4
Niezależna walidacja z 2026 roku zaproponowała własny, trzyelementowy klaster: zmodyfikowany test odwodzenia ramienia, test Spurlinga z objawami w ramieniu oraz co najmniej dwa z czterech dodatnich testów neurodynamicznych. Przy dwóch dodatnich z trzech czułość wyniosła 85,2%, swoistość 87,9%, a iloraz 7,06 (3,63–12,20).13
Czy dwaj terapeuci dostaną ten sam wynik
Zgodność między badającymi jest w najlepszym razie umiarkowana. W pracy oryginalnej kappa wyniosła 0,60 dla wersji A i 0,62 dla wersji B, ale z przedziałami ufności sięgającymi 0,25.7 Dla porównania test dystrakcji w tej samej pracy miał kappę 0,88, a test odwodzenia ramienia 0,20.
Starsza praca podaje zakres kappy od 0,40 do 0,77.10 Badanie wariantów wykazało wysoką zgodność dla oceny bólu w skali liczbowej i zmienną dla parestezji.3
Praktyczny wniosek: jeśli kolega zapisał „test Spurlinga ujemny”, a ty uzyskujesz dodatni, niekoniecznie któreś z was się myli. Prawdopodobnie wykonaliście dwa różne manewry i przyjęliście dwa różne kryteria wyniku. To jest dokładnie ten problem, który rozwiązuje zapisanie wariantu zamiast nazwy.
Bezpieczeństwo i przeciwwskazania
Test jest prowokacyjny z definicji — jego celem jest wywołanie objawu korzeniowego. To oznacza konkretne sytuacje, w których się go nie wykonuje.
- Podejrzenie patologii naczyniowej szyi. Nowy, nietypowy ból głowy lub szyi, objawy z obszaru tylnego krążenia — wtedy obowiązuje kwalifikacja według odrębnej ramy, a nie test prowokacyjny.19
- Podejrzenie mielopatii szyjnej. Zaburzenia chodu, niezgrabność rąk, objawy obustronne. Testy przesiewowe mielopatii mają zresztą własne ograniczenia.18
- Świeży uraz bez wykluczenia złamania. Najpierw kwalifikacja urazowa, potem jakiekolwiek badanie prowokacyjne.
- Czerwone flagi. Nowotwór w wywiadzie, gorączka, niewyjaśniona utrata masy ciała.
- Nasilone objawy korzeniowe w spoczynku. Test niczego nie doda, a może pogorszyć stan na kilka dni.
Dla skali zjawiska: zapadalność na radikulopatię szyjną w badaniu populacyjnym wyniosła około 83 przypadki na 100 000 rocznie.17 To nie jest rzadkość — ale też nie jest to rozpoznanie, które stawia się jednym manewrem.
Czego test nie rozstrzyga i jak o tym pisać w dokumentacji
Zapis „test Spurlinga dodatni” nie niesie informacji, bo nie wiadomo, który z sześciu wariantów wykonano ani co uznano za wynik dodatni. Użyteczny zapis ma cztery elementy.
- Jaki ruch. Na przykład: wyprost ze zgięciem bocznym w prawo.
- Z uciskiem czy bez. I czy ucisk był potrzebny, bo objaw pojawił się dopiero po nim.
- Jaki objaw i dokąd promieniował. Parestezje do palca wskazującego to informacja; „ból” nią nie jest.
- Co z tego wynikło. Czy i jak zmieniła się decyzja.
Trzy rzeczy, których ten test nie rozstrzyga, warto mieć w głowie, zanim zapiszesz wniosek: nie wskazuje poziomu korzenia, nie odróżnia ucisku od innych mechanizmów objawu korzeniowego i nie wyklucza radikulopatii przy wyniku ujemnym. Robi jedną rzecz i robi ją nieźle — podnosi prawdopodobieństwo, kiedy wypadnie dodatnio przy właściwym kryterium.
Najczęstsze pytania
Jaka jest czułość i swoistość testu Spurlinga?+
W metaanalizie ośmiu badań zbiorcza czułość wyniosła 0,53, swoistość 0,92, a dodatni iloraz wiarygodności 3,28.1 Wartości zależą jednak od wzorca odniesienia: wobec elektrodiagnostyki czułość spada do 0,31, wobec obrazowania rośnie do 0,67.
Jak wykonać test Spurlinga? Która kolejność ruchów jest prawidłowa?+
Nie ma jednej uzgodnionej procedury: w ankiecie wśród 452 fizjoterapeutów żadna metoda wykonania nie przekroczyła 37% poparcia.2 Badanie porównujące warianty zaleca zaczynać od wyprostu ze zgięciem bocznym w stronę objawową i dodawać ucisk osiowy dopiero wtedy, gdy sam ruch nie wywołał objawów.3
Co oznacza dodatni test Spurlinga?+
Odtworzenie objawu dystalnego, najlepiej dermatomalnego — bólu, parestezji lub drętwienia promieniujących do kończyny. Objaw proksymalny, ograniczony do szyi lub barku, nie jest wynikiem dodatnim, choć 67% ankietowanych terapeutów tak go traktuje.2
Czy ujemny test Spurlinga wyklucza radikulopatię szyjną?+
Nie. Przy czułości 0,53 ujemny wynik pozostawia znaczne prawdopodobieństwo choroby.1 Do wykluczania lepiej nadają się testy neurodynamiczne: cztery połączone testy napięciowe kończyny górnej mają czułość 0,97 i ujemny iloraz wiarygodności 0,06.5
Co to jest klaster Wainnera i z czego się składa?+
Z czterech pozycji: testu napięciowego kończyny górnej dla nerwu pośrodkowego, testu Spurlinga w wersji A, testu dystrakcji szyjnej i rotacji szyjnej w stronę objawową poniżej 60 stopni.7 Komplet czterech dodatnich daje iloraz wiarygodności 30,3, ale wyłapuje tylko 24% chorych.
Czym różni się test Spurlinga A od wersji B?+
Wersja A to zgięcie boczne z uciskiem, wersja B dodaje rotację i wyprost. Obie mają czułość 0,50, ale swoistość wersji A wynosi 0,86, a wersji B 0,74 — w przeliczeniu dodatni iloraz wiarygodności około 3,6 wobec 1,9.7 Dodanie ruchów obniża więc zdolność potwierdzania.
Czy test Spurlinga pozwala określić poziom uszkodzonego korzenia?+
Nie. Żaden test fizykalny tego nie robi. Rozkład bólu prowokowanego drażnieniem konkretnego korzenia różnił się od klasycznych map dermatomalnych u znacznej części pacjentów, a wytyczna zaleca ocenę obrazową przed planowaniem leczenia operacyjnego.14
Czy test Spurlinga jest powtarzalny między terapeutami?+
Umiarkowanie. Kappa wyniosła 0,60 dla wersji A i 0,62 dla wersji B, z szerokimi przedziałami ufności.7 Znaczna część niezgodności bierze się z tego, że pod jedną nazwą wykonuje się różne manewry i stosuje różne kryteria wyniku dodatniego.
Bibliografia
- Lin CY i wsp. Diagnostic Performance of Spurling's Test for the Diagnosis of Cervical Radiculopathy: A Systematic Review and Meta-analysis. American Journal of Physical Medicine and Rehabilitation 2025. DOI: 10.1097/PHM.0000000000002707 · PMID: 39938056
- Jinright J, Dickinson M, Cook C i wsp. Spurling's test — inconsistencies in clinical practice and the literature: a survey and review. Journal of Manual and Manipulative Therapy 2021;29(1):26-33. DOI: 10.1080/10669817.2020.1762526 · PMID: 32600155
- Anekstein Y, Blecher R, Smorgick Y, Mirovsky Y. What is the best way to apply the Spurling test for cervical radiculopathy? Clinical Orthopaedics and Related Research 2012;470(9):2566-2572. DOI: 10.1007/s11999-012-2492-3 · PMID: 22806265
- Thoomes EJ, van Geest S, van der Windt DA i wsp. Value of physical tests in diagnosing cervical radiculopathy: a systematic review. Spine Journal 2018;18(1):179-189. DOI: 10.1016/j.spinee.2017.08.241 · PMID: 28838857
- Thoomes EJ i wsp. Diagnostic accuracy of physical examination tests for cervical radiculopathy: an updated systematic review with meta-analysis. BMC Musculoskeletal Disorders 2026. DOI: 10.1186/s12891-026-09551-0 · PMID: 41680685
- Tong HC, Haig AJ, Yamakawa K. The Spurling test and cervical radiculopathy. Spine 2002;27(2):156-159. DOI: 10.1097/00007632-200201150-00007 · PMID: 11805661
POZOSTAŁE 13 ŹRÓDEŁ +
- Wainner RS, Fritz JM, Irrgang JJ, Boninger ML, Delitto A, Allison S. Reliability and diagnostic accuracy of the clinical examination and patient self-report measures for cervical radiculopathy. Spine 2003;28(1):52-62. DOI: 10.1097/00007632-200301010-00014 · PMID: 12544957
- Shah KC, Rajshekhar V. Reliability of diagnosis of soft cervical disc prolapse using Spurling's test. British Journal of Neurosurgery 2004;18(5):480-483. DOI: 10.1080/02688690400012350 · PMID: 15799149
- Shabat S, Leitner Y, David R, Folman Y. The correlation between Spurling test and imaging studies in detecting cervical radiculopathy. Journal of Neuroimaging 2012;22(4):375-378. DOI: 10.1111/j.1552-6569.2011.00644.x · PMID: 21883627
- Viikari-Juntura E, Porras M, Laasonen EM. Validity of clinical tests in the diagnosis of root compression in cervical disc disease. Spine 1989;14(3):253-257. DOI: 10.1097/00007632-198903000-00003 · PMID: 2711240
- Ghasemi M, Golabchi K, Mousavi SA i wsp. The value of provocative tests in diagnosis of cervical radiculopathy. Journal of Research in Medical Sciences 2013;18(Suppl 1):S35-S38. PMID: 23961282
- Sleijser-Koehorst MLS, Coppieters MW, Epping R, Rooker S, Verhagen AP, Scholten-Peeters GGM. Diagnostic accuracy of patient interview items and clinical tests for cervical radiculopathy. Physiotherapy 2021;111:74-82. DOI: 10.1016/j.physio.2020.07.007 · PMID: 33309074
- Grondin F, Cook C, Hall T, Maillard O, Perdrix Y, Freppel S. An independent validation of a clinical prediction rule for the diagnosis of cervical radiculopathy with radicular pain. Brazilian Journal of Physical Therapy 2026;30(3):101581. DOI: 10.1016/j.bjpt.2026.101581
- Bono CM, Ghiselli G, Gilbert TJ i wsp.; North American Spine Society. An evidence-based clinical guideline for the diagnosis and treatment of cervical radiculopathy from degenerative disorders. Spine Journal 2011;11(1):64-72. DOI: 10.1016/j.spinee.2010.10.023 · PMID: 21168100
- Rubinstein SM, Pool JJ, van Tulder MW, Riphagen II, de Vet HC. A systematic review of the diagnostic accuracy of provocative tests of the neck for diagnosing cervical radiculopathy. European Spine Journal 2007;16(3):307-319. DOI: 10.1007/s00586-006-0225-6 · PMID: 17013656
- Nakashima H, Yukawa Y, Suda K, Yamagata M, Ueta T, Kato F. Abnormal findings on magnetic resonance images of the cervical spines in 1211 asymptomatic subjects. Spine 2015;40(6):392-398. DOI: 10.1097/BRS.0000000000000775 · PMID: 25584950
- Radhakrishnan K, Litchy WJ, O'Fallon WM, Kurland LT. Epidemiology of cervical radiculopathy. A population-based study from Rochester, Minnesota, 1976 through 1990. Brain 1994;117(Pt 2):325-335. DOI: 10.1093/brain/117.2.325 · PMID: 8186959
- Cook C, Roman M, Stewart KM, Leithe LG, Isaacs R. Clinical tests for screening and diagnosis of cervical spine myelopathy: a systematic review. Journal of Manipulative and Physiological Therapeutics 2011;34(8):539-546. DOI: 10.1016/j.jmpt.2011.08.008 · PMID: 21899892
- Rushton A, Carlesso LC, Flynn T i wsp. International Framework for Examination of the Cervical Region for Potential of Vascular Pathologies of the Neck Prior to Musculoskeletal Intervention. Journal of Orthopaedic and Sports Physical Therapy 2023;53(1):7-22. DOI: 10.2519/jospt.2022.11147
Materiał ma charakter edukacyjny i jest adresowany do fizjoterapeutów, studentów fizjoterapii oraz lekarzy. Nie zastępuje indywidualnej oceny klinicznej ani konsultacji medycznej.